You are currently browsing the category archive for the 'Uncategorized' category.
De afgelopen weken ben ik in de wereld van addwords en linken gedoken. Niet mijn ding, maar noodzakelijk in de wereld die business heet. En hoe vaak ik aan mensen vroeg wat ik moest doen om zoveel mogelijk bezoekers op mijn site te krijgen, zo vaak kreeg ik een mistig verhaal over ranking en metingen van robots. Hoe goed ik ook mijn best deed, ik kon er geen spagetti van koken.
Daarom richtte ik me maar op datgene waar mijn krachten liggen: de creativiteit. Met het oog op de kerst ontwierp ik een persoonlijke kaart die ik wilde sturen naar iemand die helemaal geen fijne kerstdagen voor ogen had en zeker niet geloofde in een ‘gelukkig’ nieuwjaar. ‘Goh’, zeiden mensen. ‘Doe mij ook zo’n kaartje.’ Nu worden er alleen al in Nederland 200 miljoen kaarten in de decembermaand verstuurd. Bij de meeste kaarten gaat het om een prachtige glimmende buitenkant met een standaard tekst. Maar wat schrijf je dan aan mensen in rouw? Dan gaat het ineens om de juiste woorden.
Mijn kaartje kwam, via via, bij Omroep Gelderland en die belde mij vanmiddag op. Presentatrice Inge Delleman hield een telefonisch interview van een paar minuten. Aansluitend keek ik op mijn site, waar ik sinds kort een statistiekje aan heb ‘hangen’ en nou zie ik het aantal bezoekers met het uur omhoog schieten. Ik heb het afgelopen uur net zoveel bezoekers gehad als vorige maand in een week. En dat zonder robots, want daar snap ik helemaal niks van. Ook weten over welke site ik het heb? Kijk op www.persoonlijkerkanhaastniet.nl.
als een standaard kaartje niet genoeg is
Vanmorgen waren we te gast in de studio van Omroep Gelderland met presentator Peter van den Hout. Gerts (mijn partner) passie voor begraafplaatsen bracht genoeg stof tot gesprek. Het bleek dat de presentator ook wel wat met begraafplaatsen had, maar dat dat vaak beperkt bleef tot in buitenlandvakanties.
Ook luisteraars mailden foto’s van de ‘vrolijke begraafplaats’ in Roemenië. De funeraire passie blijkt aanstekelijk. Van den Hout heeft in zijn studententijd ook veel gefotografeerd op kerkhoven en begraafplaatsen en menig toerist is in Parijs op Père Lachaise geweest.
Dat het bij Gert verder gaat dan een bezoek blijkt uit zijn boek ‘Welk een rustig plekje’, maar ook uit de oprichting van de Stichting Begraafplaatsen Ermelo-Veldwijk (zie www.begraafplaatsenveldwijk.nl). Daar krijgen de stenen van meer dan 100 jaar oud een gezicht. Een passie gaat verder dan een weekendje… Je staat ermee op en je gaat ermee naar bed, toch?
in de studio van omroep gelderland
Begraven of cremeren? Terwijl ik een lesbrief schrijf over de ‘rijke stinkerds’ die vroeger ín de kerk begraven werden, speelt deze vraag even door mijn hoofd. Het is een moeilijke vraag waarop ik geen definitief antwoord op weet. Vond ik vroeger het idee van die gloeiend hete oven afschuwelijk, sinds mijn vakantie in Brabant afgelopen augustus heb ik ook bedenkingen bij een plek op een kerkhof.
Mijn moeder koos voor cremeren omdat ze dacht anders door de wormen opgevreten te worden. Ik was een jaar of twaalf toen ik een berekening probeerde te maken hoeveel wormen aan zo’n koningsmaal mochten. Onlangs las ik een ontnuchterend artikel op www.dood.nl dat wormen helemaal niet aan bod kwamen bij de ontbinding van een lichaam. Simpelweg omdat we dode lichamen volgens de wetsvoorschriften minstens vijftig centimeter onder het aardoppervlak moeten begraven. En dat is te diep voor wormen. In datzelfde artikel lees ik dat bacteriën het meeste werk verrichten. Het zijn ook die bacteriën die een stinkend gas produceren. En dan ben ik weer bij de ‘rijke stinkerds’.
Maar goed en wel ontbonden, mag je dan gemiddeld tien tot dertig jaar op dezelfde plek blijven liggen. Nabestaanden kunnen de steen schoonmaken, zand harken en bloemetjes brengen, liefdevol en met respect voor de overledene. Uiteindelijk kunnen deze graven ook geruimd worden. En daar haak ik af. Een aantal malen trof ik in een afgelegen hoekje op een begraafplaats een berg puin van oude grafstenen. Geen nabestaande die zich daar om bekommert. Maar nog heftiger in shock was ik na mijn bezoek aan een begraafplaats in Oudenbosch.
Vlak naast de imposante koepelkerk die boven het Brabantse plaatsje uittorent is een rustieke begraafplaats met een klein kapelletje. Ik fotografeerde enkele monumentjes op deze dodenakker en het viel me op dat alles er goed geharkt bij lag. Paden waren onkruidvrij en stenen netjes gepoetst. Ik deelde deze waarneming met mijn partner even verderop. ‘Ja, ze hebben hier zo hard geschoffeld dat het onderste boven is gekomen,’ antwoordde hij. Hij wees hierbij op een stukje bot dat naast zijn rechter voet lag. Vlak voor hem lag een vingerkootje en hij had zojuist ook een stukje schedel gevonden. Mij bekroop een onpasselijk gevoel. Overal lagen stukjes beenderen van overledenen, begraven op gewijde grond. Ook het kistbeslag zat her en der in de bovenlaag van de grond. Het idee dat nabestaanden hier dagelijks komen om dicht bij een overledene te zijn speelt door mijn hoofd. Zijn zij in de wetenschap dat ze zeer binnenkort hun dierbare zelfs weer kunnen aanraken?
beenderen
“Ik ken jou wel, hoor,” zegt Bonny tegen zangeres Carola Smit. “Hoe is het met Jan?” vraagt ze spontaan. Bonny is, naast grote fan van Carola, zelf zangeres bij de band Wimpie en de Domino’s. De twee zangeressen spreken elkaar uitgebreid in het bijzijn van de camera’s van RTL Boulevard. “Vanavond om zeven uur komt het op tv,” belooft de cameraman. Bonny is verguld en zingt tijdens de repetities de sterren van de hemel. Carola daarentegen moet nog regelmatig spieken op haar tekst.
Voor het magazine (P)art mocht ik een artikel maken over de band met verstandelijk gehandicapten. ‘Per ongeluk’ belandde ik in een repetitie met de Volendamse zangeres Carola Smit. Maar vooraf sprak ik uitgebreid met singersongwriter J.P. den Tex.
Twee jaar geleden werd hij benaderd door Kunstenaars & Co om gedurende een project op zoek te gaan naar muzikale talenten onder mensen met een verstandelijke beperking. Den Tex had al ervaring met deze doelgroep en ging de uitdaging aan. “Het doel was een band neer te zetten die ook in het reguliere muziekcircuit een rol zou kunnen vervullen,” vertelt de zanger. Hij selecteerde een tiental getalenteerde – mensen met groot muzikaal (of tekstueel) inzicht of invoelingsvermogen, die niet gehinderd door al te veel muzikale ballast, zich zouden kunnen openstellen voor het creatieve, muzikale proces in zijn meest pure vorm. Den Tex besloot met een aantal schetsjes de studio in te gaan en een cd op te nemen, temeer omdat een aantal niet kan lezen en ze zo zichzelf terug kunnen horen. Den Tex, die als vlaggeschip op het project is gezet, schreef hiervoor het nummer Wim is weg. “Het is een spannende, maar vooral verfrissende uitdaging.” Ook hij had niet verwacht dat het zo snel aan zou slaan. “We kregen positieve recensies in het Parool, kwamen in de uitzending van De wereld draait door en Man bijt hond.
De band moet de muziek leren door eenvoudigweg ‘te doen’. Iedere maandag wordt er uitgebreid gerepeteerd in een oefenstudio in Amsterdam. De muzikanten boeken sneller dan verwacht enorme vooruitgangen en succes. Den Tex wordt bijgestaan door bassist Arnoud van den Berg. Verder zijn de bandleden afkomstig uit zorginstelling Cordaan. Een aantal helpt bij het schrijven van teksten. “God kun je niet zien is een tekst van mij,” zegt Anil van Es. Er ontstaan zo eigen nummers over onderwerpen die hen bezig houden. Het genre is Nederpop, een levenslied. “We hebben wel Doe Maar-invloeden, maar ook een beetje Annie M.G. Schmidt,” zegt Den Tex lachend. Hij brengt met zijn gitaarmuziek er nog een akoestisch ondertoontje in.
“Nog even en dan zijn we allemaal beroemde sterren,” zegt Bonny, terwijl ze plaats neemt naast Carola Smit. Casper brengt zijn saxofoon in gereedheid. Hij heeft een solopartij in het nummer dat de titel kreeg ‘Mooi zoals je bent’. Het oorspronkelijk Engelstalige nummer staat al op de eerste solo-cd van Carola Smit. Den Tex paste de tekst aan op zijn band. “Een tekst die recht doet aan iedereen,” zegt de Volendamse zangeres. Ze ervaart de pure emotie waarmee de band muziek maakt. Volgens De Tex put deze band uit enorme creativiteit, niet geblokkeerd door regels en hokjes. “Uiteindelijk hebben we allemaal een achilleshiel, een beperking,”zegt de singersongwriter. “Zij ervaren echter een enorme ontspanning omdat ze niks hoeven.” Toch laat Den Tex ze zoveel mogelijk zelf doen. “Wil jij de microfoons alvast klaarzetten?” vraagt hij aan Anil, die met de sleutel van de studio zwaait. “Ik ontzorg… verwacht veel van ze. Zoveel dat ze soms niet meer in het gareel binnen de instelling passen,” aldus de spil van de band. Den Tex is van plan alles eruit te halen wat erin zit. “Dat geeft ze een verantwoordelijkheidsgevoel, ook naar elkaar.”
Het begon met het nummer Wim is weg, een bandlid dat zogenaamd vertrokken is. Er kwam een cd en een clip. En nu een nummer met soliste Carola, die hiermee ook een nieuwe weg inslaat. Samen zullen ze te zien zijn op de Uitmarkt in Amsterdam. “Daarmee heb ik voldaan aan de opdracht van Kunstenaars & Co,” zegt Den Tex. Hij is zeker niet van plan de ploeg hierna in de steek te laten. “Nee, ik geniet enorm van ze. Maar het kost wel heel veel tijd en energie. En daarmee komen andere werkzaamheden op een tweede plan.”
’s Avonds zet ik de tv aan op RTL Boulevard op een tijdstip dat ik normaal nog druk ben met allerlei andere zaken. Maar geen Carola, geen Wimpie. Ik denk nog even aan Bonny, die vast teleurgesteld blijft wachten. Gelukkig heeft ze de volgende dag meer geluk. Een kort fragment wordt uitgezonden. En ja, precies het stukje over Jan Keizer… Het gaat me aan mijn hart dat alle mooie uitspraken van de bandleden in de prullenbak zijn beland. Maar snel overschrijft het gevoel dat ze in elk geval weer de publiciteit gehaald hebben. Want ze zijn mooi zoals ze zijn!
Blinde ambitie Laatst las ik een column van Vincent Bijlo. Deze visueel gehandicapte cabaretier heeft een geheel eigen kijk op de ‘zienden-wereld’. “Het is een zwaar lot als je moet zien. Ik benijd mijn ziende medemensen niet,” aldus deze columnist. “Maar sukkels zijn het wel. Ze lopen als debielen hun ogen achterna. Maar dingen die ze echt zouden moeten zien, die zien ze dan weer niet.” Hier heeft de schrijver een punt!
Bijlo heeft succes. Hij heeft van zijn beperking een imago gemaakt. Meerdere mensen hebben juist door hun handicap talenten ontdekt en die extreem ontwikkeld. Wie terug gaat in de geschiedenis vindt Homerus, de Griekse zanger en dichter waarvan gezegd wordt dat hij blind was. Deze handicap is een voor de hand liggende reden waarom hij de kost verdiende met het vertellen van verhalen en het zingen van poëtische teksten. Vorige week las ik in de plaatselijke krant een artikel over een blinde dorpsgenoot die gedichten voordroeg aan iedereen die het horen wilde. Deze Ermeloër schreef jaren geleden poëtische teksten op kerstkaarten. Inmiddels heeft hij gedichten gebundeld. Bewonderenswaardig, vind ik. Tegelijkertijd weet ik dat het bij poëzie om gevoel gaat en dat dat niet afhankelijk is van schrijfkunst. Ook kinderen maken soms de mooiste woordcombinaties die een bijzonder gevoel oproepen. Kinderen beschikken gelukkig nog op een natuurlijke manier over dat talent. Daar waar veel volwassenen geremd zijn door controle en aangeleerde regels. Uit diverse projecten is gebleken dat ook een aantal mensen met een verstandelijke handicap zeer capabel zijn in het maken van poëzie. Niettemin moeten mensen met een handicap hard aan de bak om hun werk onder de aandacht te brengen. En dat valt niet mee. Dat heb ik ervaren tijdens mijn werkzaamheden bij de stichting Leonardo da Vinci, een atelier voor kunstenaars met een handicap.En hoewel ik al veel talent gezien heb tijdens mijn werk en vaak verrast ben met bijzondere kunstwerken, verbaas ik me nog regelmatig. Surfend op internet trof ik bijvoorbeeld een fantastisch filmpje over een Texaanse kunstschilder John. De student vol ideeën over de toekomst kreeg epilepsie en werd blind. John herinnerde zich dat zijn moeder vroeger veel schilderde en dat ze daarbij kon ontspannen. Daarom zocht hij verf, palet en doeken bij elkaar en begon met experimenteren. Nu schildert hij ‘by touch’. Hij voelt het verschil in kleuren met zijn vingertopjes. Epilepsie nam zijn zicht af, maar met schilderen heeft hij een andere manier gevonden om zijn verhaal te vertellen over hoe hij de wereld ziet. http://nl.youtube.com/watch?v=8P84bfFpVWE
Hij is overal en nergens thuis. Vanaf zijn 18de trekt Stef Bos de wereld rond. Dit reizen bracht hem nieuwe inzichten en uiteindelijk de rust waar hij zo naar verlangde. Hierover mocht ik hem bevragen tijdens mijn interview in Goor. Hij trad daar op in theater de Reggehof en dus spraken we daar om 15.00 uur af.
‘Ik heb een afspraak met Stef Bos,’ zeg ik tegen de dame aan de kassa van het theater. ‘Hij komt pas tegen een uur of vijf,’ antwoordt zij. Mij rest geen keuze dan geduldig te wachten…. Sterallures? denk ik, terwijl ik in het boek ‘Alles wat was’ blader, door Stef geschreven. Ik heb enorme bewondering voor zijn poëtische testen en de ingetogen manier van muziek maken.
Tegen vieren zie ik de muzikanten de trap van het theater op komen. Stef is er ook bij. Ik wacht geduldig af tot hij uiteindelijk naar me toekomt, zichzelf enorm verontschuldigend vanwege de miscommunicatie. ‘Ach, kan gebeuren,’ zeg ik en begin mijn interview. Niks sterallures, een open en persoonlijk gesprek over de taal van de muziek en zijn ervaringen in Zuid Afrika. Een uur vliegt voorbij en Stefs crew loopt een beetje zenuwachtig heen en weer. ‘Ik moet een hapje eten en jij ook,’ zegt de Nederlandse Belg en hij nodigt me uit om mee te gaan. Een van de muzikanten weet een restaurant en wijst de weg. Op de menukaart staat een Sudokupuzzel afgebeeld, voor Stef en zijn mannen volledig onbekend. Ik leg ze kort uit hoe het werkt en het aangename gezelschap wil de breinbreker wel afmaken. Naast het heerlijke eten is het een bijzondere ontmoeting.
Een week later treedt Stef op in Zwolle en ik heb er al maanden naar uitgekeken. Samen met mijn partner maken we ons klaar voor het concert. ‘Allemaal nieuwe nummers,’ heeft de zanger beloofd. Terwijl mijn vriend onder de douche staat belt zijn 12-jarige zoon. ‘Ik moet opschieten want we gaan zo naar Stef Bos,’ vertelt hij enthousiast. ‘Die looser,’ antwoordt zijn zoon. ‘Hoezo, looser? En we gaan in de pauze bij Stef koffie drinken. Hij heeft ons uitgenodigd.’ ‘O, regel je dan wel een handtekening?’ ‘En je vindt het een looser..’ ‘Maar het is toch een bekende Nederlander?’
Een vol theater en geconcentreerde muzikanten. Een fantastisch programma met allemaal nieuwe liedjes en met poëtische sfeerbeschrijvingen zoals alleen Stef dat kan. Voor ik het in de gaten heb is het pauze. We gaan snel op zoek naar de muziekman Toon. Hij zal ons naar achteren loodsen. Het weerzien is super. Mijn vriend vertelt hem over zijn zoon die hem ‘looser’ noemt. Stef lacht met een blik van herkenning. ‘Da’s de leeftijd’ en hij krabbelt zijn handtekening op een Demo-cd. ‘Groeten van die looser’, schrijft hij erop.
Een fantastische artiest, een prachtig programma en een trotse puber die blij is met de cd mét handtekening van een looser…..
De belangrijkste reden voor mij om mee te doen aan New Venture is de mogelijkheid gecoached te worden. Ik diende het plan van het Ditbenik-boekje in en kwam tussen een enorme groep studenten in de afstudeerfase. Technologische ideeën en innovatieve uitvindingen vullen de enorme lijst van New Venture, dé ONDERNEMINGSPLANWEDSTRIJD! Het toewijzen van Ton Overtoom als coach was voor mij dus een extra dimensie. Want zo kon ik iemand uit de branche vragen hoe hij tegen mijn plan aankeek. Deskundig, want Overtoom richtte met zijn partner in 2002 Het Moment op. Het Moment verzorgt de beroepsopleiding tot ritueel begeleider. Daarnaast verzorgt hij diverse coachingstrajecten voor het bedrijfsleven. www.hetmoment.nu.
Zo ging ik samen met mijn partner op weg naar Hengelo, waar Overtoom woont en werkt. Googelend kwam ik op zijn site en zag zijn bijzondere verschijning.
Hij is al jaren actief in de theater- en muziekbusiness, coördineerde diverse projecten in de kunst en religieuze wereld. In zijn professie presenteert hij zich als creatief theoloog. Zijn passie is het bespelen van de contrabas.
Benieuwd naar zijn visie. “Dagelijks komen er nieuwe ideeën in de uitvaartbranche, maar die richten zich allemaal op de periode van overlijden tot begrafenis. Daarna, het gedachtenisprentje of het bedankkaartje, gebeurt er nauwelijks iets. Ik denk, omdat jullie je daar op richten, dat dit echt iets toevoegt”, aldus de coach. We praten nog wat door over rituelen en symbolen, over doelgroepen en mogelijkheden. Vol inspiratie rijden we terug: ‘We moeten het gewoon doen!’
Op weg naar de Albert Heijn zie ik de journalist van de plaatselijke krant. “Ik heb nog nieuws voor je”, zeg ik. “Kom je langs?” Ja, en zo hebben we de eerste publiciteit binnen. Roepen dat je er bent en waarom je iets wilt. Pas dan kunnen de eerste potentiële klanten komen. Nu nog de website vullen. Binnenkort in de lucht: www.ditbenik-boekje.nl.
Uitvaartorganisatie Monuta zocht een nieuwe rouwzegel en schreef een ontwerpwedstrijd uit. Aan creatieve geesten geen gebrek want er werden meer dan 1100 ontwerpen ingezonden. Als funerair fotograaf wierp ik mijn blik op de soms originele ideeën. Verbazing alom tijdens de televisieuitzending van Max en Loretta waarin de uiteindelijke keuze gepresenteerd werd.
Zij hadden gekozen voor de inzending ‘eeuwige leegte’ van Lilian Kemmeren. Monuta drukte direct 1 miljoen zegels. Op de zegel is een deel van een puzzel te zien waaruit één puzzelstukje ontbreekt. Volgens Alof Wiechmann, directeur van Monuta, ‘een prima metafoor voor het gemis na een overlijden.’ Toch is winnares Kemmeren hiermee niet echt origineel. Het is namelijk een stockfoto van de Duitse Willi Heidelbach. De foto is klakkeloos overgenomen, geen eigen toevoeging. Zelfs de hoekjes van de puzzelstukjes die enigszins zijn beschadigd, zijn zowel op de rouwzegel als op de originele foto identiek.
Beeldbank biedt stockfoto’s
Wie surft over internet vindt een scala aan foto’s aangeboden via een beeldbank. Toch blijft de fotograaf hét creatieve brein. Toch? Monuta laat weten dat er al geruime tijd geleden toestemming is gevraagd én gekregen. Monuta was dus op de hoogte en ging akkoord met een ‘gepikt’ plaatje. “Het ging erom welke afbeelding het beste symboliseert wat wij voor ogen hebben. En dat is deze zegel,” aldus Monuta.
Je kunt dus winnen met een gepikt plaatje. En dat, terwijl men keuze had uit 1100 inzendingen. Volgens mij geldt er dan altijd nog: ere wie ere toekomt: de Duitse fotograaf! Jammer dat een groot bedrijf als Monuta kiest voor deze aanpak. Zeker in een tijdperk waarbij copyright als fotograaf toch al moeilijk te handhaven is. Bekijk alle creatieve inzendingen op www.rouwzegel.nl.
‘
Tjee, dat moet een bijzonder mens zijn geweest,’ bedenk ik terwijl ik naar een bijzondere grafsteen kijk. Een bronzen beeld van een jong meisje die met een krijtje op de steen schrijft: ‘liefde is sterker dan de dood’. Samen met mijn partner loop ik op Westerveld, een oude begraafplaats in bosrijke omgeving. Gegrepen door de bijzondere sfeer, geboeid door de geschiedenis.
Op de terugweg bedenk ik een plan voor ons bedrijf. Een combinatie van fotografie, tekstschrijven, vormgeving wat samen iets waardevols moet zijn. Terwijl de ober de wijn inschenkt deel ik mijn brainwave met mijn vriend. Hij is gelijk enthousiast. ‘En ik kan als maatschappelijk werker daar een rol in vervullen,’ voegt hij toe. We werken het uit op een bierviltje en terwijl de tonijn geserveerd wordt gaan we verder op het servetje.
Het bedrijfsplan is tot stand gekomen tijdens het driegangen diner met als toetje de naam: ‘Dit ben ik-boekje’. Bij thuiskomst mail ik mn broer om de domeinnaam vast te leggen. Adrenaline stroomt door mn lijf en ik heb het gevoel dat ik alles gelijk moet regelen. Schetsen voor een logo, het kiezen van een lettertype, kleur voor huisstijl….
Maar het krijgt vorm, een mooie vorm! Het is net een kindje dat ter wereld komt. En het mooiste is dat ik het samen met mijn partner kan delen. Wat? Een mooi project! Dit ben ik-boekje, een moderne en uitgebreide vorm van een bidprentje. Een herinnering voor nabestaanden. Binnenkort meer hierover…..
Eerst Concert At Sea en nu weer Film By The Sea; BLØF en het water zijn onlosmakelijk verbonden. De Zeeuwse nederrockers presenteren hun eerste bioscoopfilm ‘Een manier om thuis te komen’ op het filmfestival Film by the Sea. Het is openingsfilm van het festival, dat van 14 tot en met 23 september voor de negende keer in Vlissingen plaatsvindt. Genoeg redenen om deze Zeeuwse band te interviewen. Het lukte me na een aantal malen bellen en mailen een afspraak te plannen in een hotel in Hilversum.
Een half uur te vroeg kom ik aan op de locatie. De hele crew zit lekker in de zon op het terras, zo zie ik wanneer ik de oprit op rij. Ik besluit me niet als een debiele fan te gedragen en groet ze terughoudend met een schuchter ‘mogge’. Daniëlle, met wie ik afspraken maakte staat al in de hal van het hotel waar ik me aan de balie meldt. Uit een vriendelijk kennismakingsgesprek maak ik op dat de bandleden een drukke dag hebben. ‘Neem een bakje koffie op het terras, dan kom ik zo bij je,’ besluit Daniëlle. En zo beland ik relaxed op het terras met een cappuccino, vlak achter de immens populaire band.
Giel Beelen
Ik vang flarden op van het gesprek. BLØF blijkt vanochtend al vroeg bij Chiel Beelen in de radiouitzending geweest te zijn. ‘Ik heb gezegd dat het een (piep) hotel is,’ lacht Paskal, de zanger. ‘De bar is te klein.’ Paskal heeft zijn hotelverblijf niet onopgemerkt voorbij laten gaan. Hij heeft een concert op de hotelbel gegeven. De sfeer zit er goed in en de Zeeuwse zanger gaat even naar binnen om zich om te kleden. In zijn retro overhemd verschijnt hij opnieuw ten tonele en de bandleden geven ongezout hun mening over zijn outfit. ‘Wat vindt u?’ vraag Pascal aan mij. ‘Ach ik vind het wel mooi…’
Het is tijd voor opnames en de Zeeuwse groep vertrekt naar binnen om vijf minuten later onder begeleiding van Daniëlle weer naar buiten te komen. ‘Natalie gaat jullie interviewen,’ zegt Daniëlle tegen Paskal, Norman en Chiem van Houweninge jr.
Paskal schrikt. ‘Shit,’zegt hij. ‘Als ik geweten had dat je me ging interviewen dan had ik me wel beter gedragen.’
Ik elk geval is het ijs gebroken en zitten we direct in een (h)eerlijk gesprek.
Het interview met BLØF is in oktober te lezen in MIXS magazine.
