Vorige week was ik nog desperate met mijn hernia en een wachtlijst van minimaal twee maanden voor operatie. Vandaag lig ik, geopereerd en wel, weer in mijn bed thuis. In zo’n privékliniek gaat het er wel heel anders aan toe. Verrassing en verbazing met tot slot mijn operatie op een USB vastgelegd mee naar huis.

Maandag was de dag van administratieve handelingen. We kwamen in de Keulse MediaPark-kliniek:

grote kantoorcomplexen vol met specialisten; tandheelkundigen, plastisch-, orthopedisch- en natuurlijk neurochirurgen. En daar kwam ik voor.…

Ik had een afspraak met doktor Christopoulos. Met de MRI op cd bij me, zou deze arts me verlossen van mijn hernia. Een korte kennismaking, meting van zenuwbanen en een bezoek aan de anesthesist, vervolgens naar het hotel. De volgende dag zou het gebeuren. We werden door een vriendelijke verpleegkundige ontvangen en naar een tweepersoonskamer gebracht waar ook een Italiaans/Duitse vrouw lag die net een borstvergroting had laten doen. De vrouw lag plat in bed, maar de borsten stonden pront vooruit; eh, omhoog in dit geval(!), aldus Gert. In de kamer kregen we eerst een rondleiding; mooie ruime kamer, prima uitzicht en een grote, moderne douche. Terug in bed kreeg ik een operatiehemd aan en charmante elastische kousen (tegen trombose), ‘Nein, das machen sie in Holland nicht’, aldus de verpleegkundige. Klopt, wij krijgen een injectie in de buik. ‘Machen wir auch, wir machen beide’,zei de schwesterin snel.

Tja, en toen maar wachten. Ondertussen ontblootte de buuv haar stevige(met pleisters beplakte) borsten om ze met een soort van föhn te koelen. Na een minuut of tien kwam er een dokter, die even naar de borsten moest kijken. Hij vroeg mijn man beleefd of hij even de kamer wilde verlaten, vanwege de borsten die hij zou moeten ontbloten. Dus Gert naar de gang. Toen de dokter na een minuut of vijf naar buiten kwam gaf hij vriendelijk aan dat hij weer naar binnen mocht; hartelijk dank voor de medewerking, mompelend. Beetje praten, beetje naar buiten kijken, beetje wachten tot ik aan de beurt was. ‘Jetzt geht’s los,’ zei de verpleegster en ze bracht me naar de anesthesie. Het was een grote blauwe keuken. Ik kreeg muziek op mijn hoofd, een ‘dansende’ anesthesist en toen effe niks meer…

Een paar uur later, geen benul van tijd, stond Gert op mij te wachten met heerlijke Ben&Jerry-ijs met grote brokken Belgische chocolade, maar ik mocht niks hebben. Dus Gert moest van ellende zelf het ijs opeten en af en toe legde hij het ijslepeltje op mijn dikke lip (waarschijnlijk van de beademingtube).Het viel dus tegen, nogal veel. Ineens kreeg ik veel pijn in mijn linkerbeen, niet te houden en dus belde ik de verpleegkundige. Die kwam met een stevige pijnstiller en toen wachten. Ja, waarop eigenlijk? Volgens plan zou ik om een uur of vijf mogen gaan lopen. Maar door de pijn leek dit niet echt mogelijk. Ik kon niet eens op mijn rug blijven liggen, ik kon mijn billen niet omhoog duwen… 

Even later hoorden we zware stappen in de gang en daar kwam de dokter ook nog even langs. Hij vroeg vriendelijk hoe het ging, vertelde dat de operatie prima was verlopen en gaf me een papier met de scan van de hernia en een foto van het weefsel wat hij weg had gehaald. Hij teste nog een paar dingen, meldde dat hij morgenvroeg er  niet zou zijn, maar een collega zou dan nog even naar de wond zou komen kijken, en gaf aan dat we daarná (zeg een uur of negen/tien) naar huis mochten en…’Tjuus’, weg was hij weer. Efficiënt! Om vijf uur kwam de broeder een dienblad met lekkere dingen brengen: kaas, worst, salade, broodjes, een soort van wrap(je) met vulling en een pot vruchtenthee. Hij gaf aan dat ik nog even een minuut of twintig moest wachten en dan staande het eten kunnen nuttigen. Wat had ik een trek, zeker omdat ik vanaf 22.00uur de vorige avond niets meer gegeten of gedronken had. De broeder hielp me uiteindelijk uit bed: eet smakelijk en de broeder was weer weg. Leunend tegen het bed om dan eindelijk te beginnen maar….? Daar ging ik bijna onderuit. Té lage bloeddruk. Gebeld en in no-time (alsof er een crisis was) stonden er vijf/zes verpleegkundigen om het bed. De een deed het raam open, Gert heeft me met twee verpleegkundigen in bed geholpen, de

wel eten, niet eten, toch wel eten

vierde kwam met een infuusstandaard, de vijfde met het infuuszakje. En daarna kwam er nog iemand met een bloeddrukmeter. Ja, ja. Dat ging gesmeerd. Maar, de broeder ging er vervolgens met het eten vandoor. Geen eten, dus. Eerst maar een beetje bijkomen. Een domper, dus. Beetje verdrietig want ik wilde toch echt morgen naar huis. Om een uur of half zeven mocht ik eten, maar niet uit bed, dus liggend. 

Veel drinken, een goede nachtrust en een heerlijk ontbijt deed wonderen. Ditmaal lukte het wel mijn eten staand nuttigen en bleef nu wel overeind. Nadat we iedereen hadden bedankt voor de goede zorgen en we nog een fles water voor onderweg meekregen, daalden we met de lift naar de begane grond. Zelf wat onzeker, maar gesteund door Gert. We reden, in de volle zon, Keulen uit, de hernia achterlatend. Nee, ik kreeg de hernia-operatie mee op USB! Onderweg bedachten we nog dat, wanneer we niet naar Keulen waren gegaan, ik precies vandaag de uitslag van de MRI (in StJansdal) zou hebben gehad! Terwijl nu de operatie zelfs al achter de rug is. Toch wel mooi, dat dit allemaal kan. Zinloos wachten is niet nodig wanneer je maar zelf initiatieven neemt. Kijk op www.hernia-weg.nl.