Blinde ambitie Laatst las ik een column van Vincent Bijlo. Deze visueel gehandicapte cabaretier heeft een geheel eigen kijk op de ‘zienden-wereld’. “Het is een zwaar lot als je moet zien. Ik benijd mijn ziende medemensen niet,” aldus deze columnist. “Maar sukkels zijn het wel. Ze lopen als debielen hun ogen achterna. Maar dingen die ze echt zouden moeten zien, die zien ze dan weer niet.” Hier heeft de schrijver een punt! 

Bijlo heeft succes. Hij heeft van zijn beperking een imago gemaakt. Meerdere mensen hebben juist door hun handicap talenten ontdekt en die extreem ontwikkeld. Wie terug gaat in de geschiedenis vindt Homerus, de Griekse zanger en dichter waarvan gezegd wordt dat hij blind was. Deze handicap is een voor de hand liggende reden waarom hij de kost verdiende met het vertellen van verhalen en het zingen van poëtische teksten.  Vorige week las ik in de plaatselijke krant een artikel over een blinde dorpsgenoot die gedichten voordroeg aan iedereen die het horen wilde. Deze Ermeloër schreef jaren geleden  poëtische teksten op kerstkaarten. Inmiddels heeft hij gedichten gebundeld. Bewonderenswaardig, vind ik. Tegelijkertijd weet ik dat het bij poëzie om gevoel gaat en dat dat niet afhankelijk is van schrijfkunst. Ook kinderen maken soms de mooiste woordcombinaties die een bijzonder gevoel oproepen. Kinderen beschikken gelukkig nog op een natuurlijke manier over dat talent. Daar waar veel volwassenen geremd zijn door controle en aangeleerde regels. Uit diverse projecten is gebleken dat ook een aantal mensen met een verstandelijke handicap zeer capabel zijn in het maken van poëzie. Niettemin moeten mensen met een handicap hard aan de bak om hun werk onder de aandacht te brengen. En dat valt niet mee. Dat heb ik ervaren tijdens mijn werkzaamheden bij de stichting Leonardo da Vinci, een atelier voor kunstenaars met een handicap.En hoewel ik al veel talent gezien heb tijdens mijn werk en vaak verrast ben met bijzondere kunstwerken, verbaas ik me nog regelmatig. Surfend op internet trof ik bijvoorbeeld een fantastisch filmpje over een Texaanse kunstschilder John. De student vol ideeën over de toekomst kreeg epilepsie en werd blind. John herinnerde zich dat zijn moeder vroeger veel schilderde en dat ze daarbij kon ontspannen. Daarom zocht hij verf, palet en doeken bij elkaar en begon met experimenteren.  Nu schildert hij ‘by touch’. Hij voelt het verschil in kleuren met zijn vingertopjes. Epilepsie nam zijn zicht af, maar met schilderen heeft hij een andere manier gevonden om zijn verhaal te vertellen over hoe hij de wereld ziet.   http://nl.youtube.com/watch?v=8P84bfFpVWE