Hij is overal en nergens thuis. Vanaf zijn 18de trekt Stef Bos de wereld rond. Dit reizen bracht hem nieuwe inzichten en uiteindelijk de rust waar hij zo naar verlangde. Hierover mocht ik hem bevragen tijdens mijn interview in Goor. Hij trad daar op in theater de Reggehof en dus spraken we daar om 15.00 uur af.

‘Ik heb een afspraak met Stef Bos,’ zeg ik tegen de dame aan de kassa van het theater. ‘Hij komt pas tegen een uur of vijf,’ antwoordt zij. Mij rest geen keuze dan geduldig te wachten…. Sterallures? denk ik, terwijl ik in het boek ‘Alles wat was’ blader, door Stef geschreven. Ik heb enorme bewondering voor zijn poëtische testen en de ingetogen manier van muziek maken. 

Tegen vieren zie ik de muzikanten de trap van het theater op komen. Stef is er ook bij. Ik wacht geduldig af tot hij uiteindelijk naar me toekomt, zichzelf enorm verontschuldigend vanwege de miscommunicatie. ‘Ach, kan gebeuren,’ zeg ik en begin mijn interview. Niks sterallures, een open en persoonlijk gesprek over de taal van de muziek en zijn ervaringen in Zuid Afrika. Een uur vliegt voorbij en Stefs crew loopt een beetje zenuwachtig heen en weer. ‘Ik moet een hapje eten en jij ook,’ zegt de Nederlandse Belg en hij nodigt me uit om mee te gaan. Een van de muzikanten weet een restaurant en wijst de weg. Op de menukaart staat een Sudokupuzzel afgebeeld, voor Stef en zijn mannen volledig onbekend. Ik leg ze kort uit hoe het werkt en het aangename gezelschap wil de breinbreker wel afmaken. Naast het heerlijke eten is het een bijzondere ontmoeting. 

Een week later treedt Stef op in Zwolle en ik heb er al maanden naar uitgekeken. Samen met mijn partner maken we ons klaar voor het concert. ‘Allemaal nieuwe nummers,’ heeft de zanger beloofd. Terwijl mijn vriend onder de douche staat belt zijn 12-jarige zoon. ‘Ik moet opschieten want we gaan zo naar Stef Bos,’ vertelt hij enthousiast. ‘Die looser,’ antwoordt zijn zoon. ‘Hoezo, looser? En we gaan in de pauze bij Stef koffie drinken. Hij heeft ons uitgenodigd.’ ‘O, regel je dan wel een handtekening?’ ‘En je vindt het een looser..’ ‘Maar het is toch een bekende Nederlander?’

Een vol theater en geconcentreerde muzikanten. Een fantastisch programma met allemaal nieuwe liedjes en met poëtische sfeerbeschrijvingen zoals alleen Stef dat kan. Voor ik het in de gaten heb is het pauze. We gaan snel op zoek naar de muziekman Toon. Hij zal ons naar achteren loodsen. Het weerzien is super. Mijn vriend vertelt hem over zijn zoon die hem ‘looser’ noemt. Stef lacht met een blik van herkenning. ‘Da’s de leeftijd’ en hij krabbelt zijn handtekening op een Demo-cd. ‘Groeten van die looser’, schrijft hij erop.

Een fantastische artiest, een prachtig programma en een trotse puber die blij is met de cd mét handtekening van een looser…..