Juist nu, nu ik voor mijn ‘Ditbenik-boekje’ dagelijks bezig ben met mensen die dierbare overledenen willen blijven herinneren, overlijdt mijn oma. Ik kom net terug van twee heerlijke dagen Den Bosch als mijn zus belt met het beroerde bericht dat oma bediend is, morfine krijgt en zachtjes in zal slapen.. Natuurlijk, ze is oud, ze is ziek, maar overlijden? Een raar idee…. Ik bedenk dat ik haar nog een kerstkaartje had willen sturen, maar ik kon het adressenboekje met haar nieuwe adres niet vinden. En dus ligt de kaart nog ongeadresseerd op de kast. Ik sla mezelf voor mijn hoofd dat ik vanmiddag niet een kaarsje voor haar heb aangestoken in de St Janskathedraal in Den Bosch.

Blijven herinneren, de geur, de stem die nooit meer terug zal komen. Ik denk aan mijn oma met wie ik als kleuter kralen ging kopen. Diezelfde oma, die het hele jaar in touw was om voor meer dan dertig kleinkinderen sinterklaascadeautjes te maken. Het grote sinterklaasfeest waaraan de hele familie warme herinneringen heeft.

Mijn oma begon op haar 75e nog met een boetseercursus en ontdekte haar verborgen talenten. Ze maakte een levensboom vol kleine kinderen, het pronkstuk in haar kast. Ze ging aquarelschilderen op haar 80e, maakte karakterpoppen voor iedereen. Oma deed dat waar ze in al die jaren niet aan toegekomen was. Ik pak het fotoalbum erbij. Mijn zoontje, drie maanden oud, bij haar op schoot. Wat was ze trots. 

De telefoon: oma leeft niet meer. Ze is vanmiddag in haar slaap overleden…. 

Die herinnering aan haar, mijn oma, die houd ik vast. Ze is uniek, net als ieder ander voor iemand anders uniek is. Ze heeft een onuitwisbare indruk op me gemaakt. En dat gevoel houd ik vast.