
“Ik ken jou wel, hoor,” zegt Bonny tegen zangeres Carola Smit. “Hoe is het met Jan?” vraagt ze spontaan. Bonny is, naast grote fan van Carola, zelf zangeres bij de band Wimpie en de Domino’s. De twee zangeressen spreken elkaar uitgebreid in het bijzijn van de camera’s van RTL Boulevard. “Vanavond om zeven uur komt het op tv,” belooft de cameraman. Bonny is verguld en zingt tijdens de repetities de sterren van de hemel. Carola daarentegen moet nog regelmatig spieken op haar tekst.
Voor het magazine (P)art mocht ik een artikel maken over de band met verstandelijk gehandicapten. ‘Per ongeluk’ belandde ik in een repetitie met de Volendamse zangeres Carola Smit. Maar vooraf sprak ik uitgebreid met singersongwriter J.P. den Tex.
Twee jaar geleden werd hij benaderd door Kunstenaars & Co om gedurende een project op zoek te gaan naar muzikale talenten onder mensen met een verstandelijke beperking. Den Tex had al ervaring met deze doelgroep en ging de uitdaging aan. “Het doel was een band neer te zetten die ook in het reguliere muziekcircuit een rol zou kunnen vervullen,” vertelt de zanger. Hij selecteerde een tiental getalenteerde – mensen met groot muzikaal (of tekstueel) inzicht of invoelingsvermogen, die niet gehinderd door al te veel muzikale ballast, zich zouden kunnen openstellen voor het creatieve, muzikale proces in zijn meest pure vorm. Den Tex besloot met een aantal schetsjes de studio in te gaan en een cd op te nemen, temeer omdat een aantal niet kan lezen en ze zo zichzelf terug kunnen horen. Den Tex, die als vlaggeschip op het project is gezet, schreef hiervoor het nummer Wim is weg. “Het is een spannende, maar vooral verfrissende uitdaging.” Ook hij had niet verwacht dat het zo snel aan zou slaan. “We kregen positieve recensies in het Parool, kwamen in de uitzending van De wereld draait door en Man bijt hond.
De band moet de muziek leren door eenvoudigweg ‘te doen’. Iedere maandag wordt er uitgebreid gerepeteerd in een oefenstudio in Amsterdam. De muzikanten boeken sneller dan verwacht enorme vooruitgangen en succes. Den Tex wordt bijgestaan door bassist Arnoud van den Berg. Verder zijn de bandleden afkomstig uit zorginstelling Cordaan. Een aantal helpt bij het schrijven van teksten. “God kun je niet zien is een tekst van mij,” zegt Anil van Es. Er ontstaan zo eigen nummers over onderwerpen die hen bezig houden. Het genre is Nederpop, een levenslied. “We hebben wel Doe Maar-invloeden, maar ook een beetje Annie M.G. Schmidt,” zegt Den Tex lachend. Hij brengt met zijn gitaarmuziek er nog een akoestisch ondertoontje in.
“Nog even en dan zijn we allemaal beroemde sterren,” zegt Bonny, terwijl ze plaats neemt naast Carola Smit. Casper brengt zijn saxofoon in gereedheid. Hij heeft een solopartij in het nummer dat de titel kreeg ‘Mooi zoals je bent’. Het oorspronkelijk Engelstalige nummer staat al op de eerste solo-cd van Carola Smit. Den Tex paste de tekst aan op zijn band. “Een tekst die recht doet aan iedereen,” zegt de Volendamse zangeres. Ze ervaart de pure emotie waarmee de band muziek maakt. Volgens De Tex put deze band uit enorme creativiteit, niet geblokkeerd door regels en hokjes. “Uiteindelijk hebben we allemaal een achilleshiel, een beperking,”zegt de singersongwriter. “Zij ervaren echter een enorme ontspanning omdat ze niks hoeven.” Toch laat Den Tex ze zoveel mogelijk zelf doen. “Wil jij de microfoons alvast klaarzetten?” vraagt hij aan Anil, die met de sleutel van de studio zwaait. “Ik ontzorg… verwacht veel van ze. Zoveel dat ze soms niet meer in het gareel binnen de instelling passen,” aldus de spil van de band. Den Tex is van plan alles eruit te halen wat erin zit. “Dat geeft ze een verantwoordelijkheidsgevoel, ook naar elkaar.”
Het begon met het nummer Wim is weg, een bandlid dat zogenaamd vertrokken is. Er kwam een cd en een clip. En nu een nummer met soliste Carola, die hiermee ook een nieuwe weg inslaat. Samen zullen ze te zien zijn op de Uitmarkt in Amsterdam. “Daarmee heb ik voldaan aan de opdracht van Kunstenaars & Co,” zegt Den Tex. Hij is zeker niet van plan de ploeg hierna in de steek te laten. “Nee, ik geniet enorm van ze. Maar het kost wel heel veel tijd en energie. En daarmee komen andere werkzaamheden op een tweede plan.”
’s Avonds zet ik de tv aan op RTL Boulevard op een tijdstip dat ik normaal nog druk ben met allerlei andere zaken. Maar geen Carola, geen Wimpie. Ik denk nog even aan Bonny, die vast teleurgesteld blijft wachten. Gelukkig heeft ze de volgende dag meer geluk. Een kort fragment wordt uitgezonden. En ja, precies het stukje over Jan Keizer… Het gaat me aan mijn hart dat alle mooie uitspraken van de bandleden in de prullenbak zijn beland. Maar snel overschrijft het gevoel dat ze in elk geval weer de publiciteit gehaald hebben. Want ze zijn mooi zoals ze zijn!